Het spelen is beleven geworden
Rond 7.20u stap ik de deur uit. Voor ik naar mijn auto loop luister ik even naar de vogels. Verder is het nog stil op straat. Logisch. Het is zaterdag en mijn ( over)buurtjes zijn rustig aan het wakker worden of draaien zich nog even om. Het maakt me niet uit. Buiten ruikt het heerlijk, de stilte is bijzonder en de vogels brengen een glimlach op mijn gezicht.
Ik ga op weg. Tomtom wijst de weg, al reed ik er woensdag ook al heen. Eigenwijs besluit ik ter hoogte van Amersfoort de navigatie niet te volgen. Ik had de weg zelf ook uitgezocht en weet dat ik ook via A28 kan.
Even kijk ik met een tikkeltje zorg naar het verschil in aankomsttijd…. Nog even ….. ja daar is het. … 2 minuten langer. Ok dat kan, denk ik.
Wanneer ik 20 minuten later de snelweg afga en Tom Tom weer volg, blijkt het een prachtige route te zijn: onbeschrijflijk maar indrukwekkend. Toevalligerwijs kom ik ook langs Staverden,een plaatsje dat, zo leerde De Slimste Mens mij deze week, het oudste stadje van Nederland is. Wat staat daar een geweldig mooi landgoed. Maar vandaag kan ik daar niet stoppen. Ik onthoud het. Voor een andere keer…
Wanneer ik niet veel later op de plaats van bestemming arriveer, beleef ik met de trainers een opgewekt welkom. Immers het verblijf waar we woensdag waren ziet er nog gesloten uit, dus bel ik trainer en inmiddels goede vriend T.d.G. ( die wenst niet vermeld te worden op sociale media). Hij en Marion Woltjer zien mij wel, maar ik hen niet en dus tuur ik lachend het mooie terrein rond en dan vindt mijn blik ook hen.
De training is -net als woensdag- een feestje. Niet omdat ik wat lanterfanter, want dat is er niet bij. Het is intensief werk. Toch…. Het ene mooie momentje wisselt het andere af.
Ik ben altijd geraakt door de wijze waarop de mensen in een training me het vertrouwen geven om oefen materiaal te zijn. En als er dan vandaag iemand opstaat en “het aan gaat”: iemand die de dag ervoor nog gezegd had, dat ze het NIET zou gaan doen- zo oefenen met een trainingsacteur- en dan zoiets prachtigs laat zien in verbinding, dan ben ik onder de indruk.
Met de trainers is het ontspannen werken. Ik vertrouw hen en ik merk dat ik dan nog vrijer kan spelen in de casussen. Al is spelen niet echt treffend voor wat er aan pareltjes ontstaat. Het gevaar met het woord spelen is dat het allemaal maar een geintje is. Even komen de vogels weer terug in een casus. Ook nu hoor ik een merel en dus komt ze van pas.
Gerustgesteld ben ik wanneer ik op het eind hoor dat mensen inzicht kregen, herkenning hadden en kippenvel ervaarden. Het spelen is beleven geworden.
Bij het gedag zeggen word ik verrast met een beeldige bos bloemen. Even grapt T.d.G. dat ik wel op de tafel kan gaan staan om het in ontvangst te nemen. “Echt niet”, zeg ik met een rode kop. Ik geniet van het werk en waardeer het bloemetje zeer, maar mag zelf wellicht nog getraind worden in ontvangen.
Even later stap ik moe maar blij mijn auto in, me verheugend op dezelfde schitterende weg terug, hopend dat er nog een vogeltje naar me fluit.